Άρθρα

Η Κυριακή των Κυριακών

Σφίγγαμε στην αγκαλιά μας τα κοτοπουλάκια του Μινιόν, ζεστές χνουδωτές καρδιές που ζούσαν μέσα στο κουτί των παπουτσιών μας για καμιά βδομάδα. Μετά μας έλεγαν ότι «έφυγαν», «χάθηκαν», «πήγαν στη μαμά τους.

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο στην Καθημερινή, 22.04.2020

Ημερολόγιο καραντίνας

Η πιο βαθιά υπαρξιακή συζήτηση της ημέρας είναι “τί θα φάμε σήμερα”. Εκεί φωλιάζει η ανάγκη μας για απόλαυση, επικοινωνία, αισθήσεις και αρώματα. Κι οι επιθυμίες μας, “στρογγυλές σαν ροδάκινα”, τι ωραία που τις εξεικονίζει η Ανν Κάρσον.

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο στην iefimerida, 29.03.2020

Το μαγικό (μου) βουνό: μια προσωπική ανάγνωση

O Τόμας Μαν παίζει όλους τους ρόλους: είναι ο Χανς και ο Γιόαχιμ, ο Σεττεμπρίνι και ο Νάφτα, ο γιατρός, η νοσοκόμα και ο ασθενής, είναι ακόμη και η Μαντάμ Σοσά. Είναι η κουβέρτα που σκεπάζει τα πόδια των αρρώστων, το θερμόμετρο στο στόμα τους.

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο στηv Book Press, 09.06.2019

Πώς γράφεται ένα μυθιστόρημα

Αυτό με ρωτάνε συχνά οι μαθητές μου στα μαθήματα δημιουργικής γραφής. Ξέρω πως περιμένουν μια απάντηση σαφή, εντυπωσιακή, μια απάντηση που θα τους εμπνεύσει και θα τους καθησυχάσει. Αλλά η απάντησή μου είναι πάντα εξίσου ενοχλητική: «Ένα μυθιστόρημα» τους λέω «γράφεται καθώς γράφεται»

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο στο Inside Story, 04.06.2018

Λιγότερα βιβλία, μικρότερα κείμενα, μικρότερα σπίτια

Μπορώ να ανασυστήσω με φωτογραφική ακρίβεια τη βιβλιοθήκη των παιδικών μου χρόνων με «Τα κατά συνθήκην ψεύδη» και την «Ωραία Νιβερνέζα» του Αλφονς Ντοντέ, τα οποία διάβαζα ξανά και ξανά, σαν να μην ήξερα τότε, στα δώδεκα, ότι υπάρχουν κι άλλα βιβλία στον κόσμο.

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο στην Εφημερίδα των Συντακτών, 21.06.2017

Βόρειοι και Νότιοι, γουέστερν ιδεών

H τέχνη αγωνίζεται να χάσει όλους τους χυμούς της –την αμφισημία, τον υπαινιγμό, την ατμόσφαιρα– και να γίνει παρανάλωμα στον βωμό της μεθόδου και του ντοκουμέντου.

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο στην Καθημερινή, 29.01.2017

Η λογοτεχνία και το νόημα της ζωής

Ως αναγνώστες έχουμε ήδη πολεμήσει σε όλους τους πολέμους, έχουμε εξοριστεί και ερωτευθεί, έχουμε κλέψει και γλεντήσει και υποφέρει, έχουμε σκοτώσει και σκοτωθεί και αναστηθεί.

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο στο Βήμα, 30.09.2016

Ο ελληνικός ονειροκρίτης της κρίσης

Ο Σοπενχάουερ έχει γράψει ότι η ιστορία είναι ένα ατέλειωτο και περίπλοκο όνειρο των ανθρώπινων γενεών. Από αυτή την άποψη, όσα ονειρευόμαστε σήμερα στην Ελλάδα είναι η σύγχρονη ιστορία μιας κοινωνίας υπό κατάρρευση.

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο στην Καθημερινή,  19.05.2015

Μικρό αναγνωστικό πένθους

Τι διαβάζει κανείς στο βαρύ πένθος; Θα σας πω εγώ. Απολύτως τίποτα.

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο στην Book Press, 11.2.2012

Αντίο Βερολίνο

Όταν εγκαταλείπεις έναν τόπο, εγκαταλείπεις, μοιραία, και μια βιβλιοθήκη.

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο στην Book Press, 4.9.2010

Ταξιδιωτικά Άρθρα

Nέα Υόρκη, πάντα νέα

Αυτό το μυρμήγκιασμα ελευθερίας και τρέλας που προκαλεί η Νέα Υόρκη το ένιωθα ακόμη και με την τετράχρονη κόρη μου γραπωμένη σαν μαϊμουδάκι στον γοφό, στο υπαίθριο βιβλιοπωλείο του Bryant Park, πίσω από τη Δημοτική Βιβλιοθήκη της Νέας Υόρκης.

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο στην Καθημερινή, 25.06.2019

Ιστορίες της Κοπεγχάγης

Για όσους ήταν παιδιά στη δεκαετία του 1970 η Κοπεγχάγη είναι έκρηξη αναμνήσεων. Δεν ξέρω πώς μας προέκυψε τόση Σκανδιναβία στην Ελλάδα εκείνα τα χρόνια: τα λαμπατέρ από ξύλο τικ, η φορμάικα, τα ξύλινα σκαμπό σε ξαναγυρίζουν στην οικογενειακή τραπεζαρία με τις δερμάτινες καρέκλες και το οβάλ τραπέζι.

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο στην Καθημερινή, 10.05.2019

Παρίσι: Μια υπόθεση καρδιάς

Πρωτοταξίδεψα στο Παρίσι στα 14. Είναι αφάνταστα δύσκολο να συνοψίσει κανείς σε λέξεις τη μελοδραματική τονικότητα της συγκίνησης των εφήβων

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο στην Καθημερινή, 07.11..2016